Diego Galán zwykł mawiać, że „pracował otoczony hiszpańskim kinem, recenzjami, książkami i filmami dokumentalnymi”. Karierę krytyka rozpoczął w 1967 roku, publikując swoje teksty na łamach magazynu „Nuestro cine”. Współpracował z różnymi wydawnictwami, w tym z dziennikiem „El País”, dla którego pisał aż do teraz. Przez wiele lat – od 1986 do 1989 oraz od 1995 do 2000 – pełnił funkcję dyrektora Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w San Sebastian. To on zadbał o jego rozkwit, ponowny awans do najwyższej kategorii A oraz zainicjował honorowe nagrody Donostia przyznawane wybitnym osobistościom ze świata filmu za całokształt twórczości.

Specjalizował się w hiszpańskiej kinematografii, której poświęcił liczne publikacje. Był autorem, m.in. „18 españoles de posguerra” czy „Jack Lemmon nunca cenó aquí”, w której opisywał anegdoty zasłyszane lub doświadczone na baskijskim festiwalu – nie zabrakło w niej także wzmianki o polskim anonimowym krytyku. Zrealizował filmy dokumentalne, w tym „Con la pata quebrada”, poświęcony figurze kobiety w hiszpańskim kinie, oraz „Faceci z jajami” (oryg. Manda huevos), poświęcony figurze mężczyzny. Ten ostatni zaprezentował trzy lata temu osobiście przed polską publicznością na Warszawskim Festiwalu Filmowym.

W 2010 otrzymał od Hiszpańskiej Akademii Filmowej nagrodę im. Alfonsa Sáncheza. Kiedy przed rokiem odbierał Złoty Medal, również przyznawany przez akademię, powiedział: „Moja pasja do hiszpańskiego kina zrodziła się w dzieciństwie w Teatrze Cervantesa w Tangerze. I trwa do dziś. Oglądałem raz za razem te same filmy i tak stałem się specjalistą od wielkich osobistości naszej kinematografii”.

diego galán Nie żyje Diego Galán wff diegogalan fot3
Diego Galán podczas 32. WFF (fot. wff.pl)

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Miejsce na Twój komentarz
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.