Lagarto ucieka samochodem Rodrigo, ale rozbija się, osłabiony. Z biegiem czasu płacze przerażony i uwięziony, czując, że jego śmierć jest przesądzona. Nocą Rodrigo majaczy w ramionach Antonii i szepcze jej imię, wyznając miłość… (mając na myśli zmarłą żonę o tym samym imieniu). Antonia się myli, ale coś w niej mięknie – ukazuje się jej ludzka twarz kobiety, która zaczyna się zakochiwać. Lucho pojawia się u Irene, przebrany za lekarza, i proponuje sojusz, ale przerywa im pielęgniarka. Irene go nie wydaje. Maximiliano nadal jest w więzieniu; Verónica i Valentina odwiedzają go, a Verónica prosi go o cierpliwość. Maximiliano ostrzega Valentinę, że jeśli Antonia jej coś zrobi, sam ją zabije. Poncia zastanawia się, dlaczego Antonia nie pojawiła się w domu.

Rodrigo odzyskuje przytomność i jest zaskoczony widokiem Antonii, która udaje się z nim do szpitala. Irene zabiera Lucíę do domu Montemar; Alejandro ostrzega ją, że nie zrzeknie się praw do córki. Lucho wdaje się w bójkę z Gastónem, który mówi Verónice, że Lucho nie uciekł i że Balmaceda jest ciężko ranny. Verónica jest zaniepokojona, nie wiedząc, że Lucho wkrada się do pokoju, w którym Irene płacze, by dokończyć niedokończoną rozmowę. Rodrigo ponownie budzi się w szpitalu i ku swojemu zaskoczeniu zostaje pocałowany przez romantyczną Antonię. Balmaceda pyta ją, dlaczego go pocałowała. Aníbal wyrzuca Antonii, że uratowała życie komisarzowi, który chce go zniszczyć. Ricardo i Alejandro zastanawiają się nad przemianą Antonii i jej zainteresowaniem Balmacedą. Irene zgadza się na układ z Lucho i pozwala mu na jakiś czas zostać w domu Montemar. Antonia mówi Aníbalowi, by zlecił Macariowi zabicie Lagarta. Alejandro jest zaskoczony nagłą poprawą humoru Antonii, która wydaje się szczęśliwsza, świeższa i bardziej zrelaksowana.

Opracowanie novela.pl na podstawie materiałów dystrybutora.
Więcej informacji o telenoweli „La Patrona” na stronie www.novela.pl/la-patrona